Rozdział IV

    Ktoś nagle delikatnie chwycił Hermionę za rękę i bez słowa wyprowadził ją na zewnątrz. Dziewczyna odetchnęła z ulgą i rozejrzała się dookoła. W blasku księżyca ujrzała twarz swojego obrońcy.
    - Malfoy? - spytała ze zdziwieniem. Trudno było jej uwierzyć, że to właśnie on uratował ją od śmierci. Była mu bardzo wdzięczna za ratunek, jednak po chwili poczuła złość. - Śledziłeś mnie! - krzyknęła oburzona. Tak naprawdę, wcale nie miała mu tego za złe. Wręcz przeciwnie - bardzo żałowała swojej ucieczki i pragnęła wrócić do miejsca, w którym spotkała go tej nocy po raz pierwszy, lecz nie była w stanie tego zrobić. Przez dłuższy czas Hermiona czekała na odpowiedź chłopaka lub chociaż jakieś wytłumaczenie, jednak niestety, Draco nie odezwał się ani słowem.  Z kamiennym wyrazem twarzy, powoli odwrócił się na pięcie i ruszył przed siebie zostawiając dziewczynę zupełnie samą.
    - Zaczekaj! Czy mógłbyś odpowiedzieć na moje pytanie?! - Hermiona starała się ukryć swoją chęć wyżalenia się Ślizgonowi udając, że nie ma najmniejszej ochoty z nikim rozmawiać, ale mimo jej starań, Malfoy nie zwrócił na nią najmniejszej uwagi. Łza stanęła jej w gardle.
    - Dlaczego mnie uratowałeś? - rzekła ciszej drżącym głosem. Draco odwrócił się i spojrzał smutnym wzrokiem na dziewczynę. Przez chwilę miał wrażenie, że nie wytrzyma i podobnie jak swoja dłużniczka, rozpłacze się. Zachował jednak zimną krew i dostojnym krokiem ruszył dalej. Hermiona nie miała już siły dalej błagać chłopaka o jakąkolwiek odpowiedź i zrozpaczona usiadła na ziemi. Przecież to wszystko nie miało żadnego sensu. Najpierw Malfoy staje się jedyną osobą, która chce pocieszyć dziewczynę, potem ją ratuje, a teraz nawet nie chce z nią rozmawiać? Coś było nie tak i Hermiona o tym wiedziała. Zamknęła mokre od łez oczy. Tak bardzo chciała podziękować Ślizgonowi, wyżalić się mu lub chociaż przy nim być. Miała ochotę rozładować swą złość i rozpacz, jednak nie była w stanie nawet złamać leżącego obok patyka. Zrezygnowana rzuciła nim o ziemię. W pewnym momencie miała wrażenie, że ktoś pogłaskał ją po ramieniu. Odwróciła się z nadzieją, lecz nikogo nie zauważyła. Ostrożnie podniosła się z ziemi i sennie pomaszerowała w stronę domu. Miała świadomość, że wędrówka o tak późnej porze będzie bardzo długa i niebezpieczna, jednak wiedziała, że nic nie sprawi jej większej przykrości niż sytuacja, która wydarzyła się przed kilkoma minutami. Dziewczyna włożyła zmarznięte dłonie do porwanych kieszeni starej bluzy dresowej i zadumana stąpała po usłanej uschniętymi liśćmi alei. Pogrążona w rozmyślaniach płakała żałośnie, krocząc w strugach chłodnego deszczu.



~To był właśnie kolejny rozdział. Mam nadzieję, że Wam się spodobał. Jeśli tak - zostawcie komentarz. Dla Was to tylko chwilka, a dla mnie motywacja do dalszego pisania. :)